Ha allemaal!
Nou, wederom mijn ijzeren discipline laten overheersen voor een nieuwe update uit het eentonige leven van 'Hesta Sheffa'.
Vorige keer bruisend van de energie na twee geweldige weken Western Australia, deze keer bruisend van de energie omdat het weekend is (inmiddels was: zo ijzer was mijn discipline dus niet..) in het koude, regenachtige KUT-Melbourne en Ines en ik doordeweeks geen levende ziel tegenkomen in onze isolatiecellen in het ziekenhuis, behalve dan voor de (inmiddels derde!!) cursus statistiek die we moesten doen...Vol frustratie kan ik inmiddels zeggen dat ik een vakkundig data-analist ben en mijn hand er niet meer voor omdraai om tot in den treure 'baanbrekende' verbanden te zoeken (en te vinden) tussen psychotische mama's en depressieve baby's...
Ik zal het even toelichten: behalve het onwijs naar onze zin hebben hier en leuke dingen doen, kwamen we hier met nog een (verkapte) reden, namelijk onderzoek doen. Aangezien dit voor mij een fascinerend saaie bezigheid bleek, heb ik lang mijn best gedaan om dit te ontkennen, maar inmiddels hebben we nog 2 weken voordat we klaar zijn en is het natuurlijk NOG LANG NIET AF!!!
Nee hoor, we hebben zeker de hele tijd vet hard gewerkt, maar op dit moment moeten we ECHT heel veel doen om het op tijd af te krijgen. Inmiddels verkeer ik in de 'analyseer en schrijf-fase' en zit ik dus zowat de heeeeele dag in mijn uppie achter (als mijn computer kapot is, en anders gewoon voor) de computer te kloten met excel-sheets, statistiekprogramma's, tabellen en grafieken. Mijn supervisor heeft uit voorzorg alvast alle scherpe objecten uit mijn kamer verwijderd...Gelukkig zijn er de zogeheten 'statisticians' die ons een handje helpen: niet om vervelend te doen en ik hoop niet dat een mogelijke statistician zich aangevallen voelt, maar serieus: statistiek is echt heel erg saai...Aan het einde van de dag lopen Ines en ik, nog steeds uitsluitend pratend in eentjes en nulletjes, helemaal verwilderd en vervreemd van de grote-boze-buitenwereld het ziekenhuis uit, veilig naar onze auto, waarna we ons keurig in excel-opgestelde boodschappenlijstje tevoorschijn halen, een schatting hebben gemaakt van het aantal rode stoplichten en minuten in de file, compleet met betrouwbaarheidsinterval en standaarddeviatie, doen boodschappen en rijden naar huis, "koken" , werken verder totdat we allebei met ons hoofd op onze computer in slaap vallen. Ik heb zelfs een bril gekocht om de situatie wat geloofwaardiger te maken (voor mezelf). Nice one...Nee hoor, as usual overdrijf ik natuurlijk een heel klein beetje (we praten niet seieus in eentjes en nulletjes, gekkie :-)!), en aan het einde van de dag ben zo lijp als een kanarie van het stilzitten en moet ik als een malle op een of andere manier ontladen. Maar feit blijft: de hele dag naar een beeldscherm staren is absoluut niet voor me weggelegd en ik word ook stapeldol van mijn overschot aan energie, wat mijn concentratievermogen er niet groter op maakt. MAAR...het leuke is: als je echt een hele saaie week hebt, zorg je er in ieder geval voor dat je weekends een bizarre aaneenschakeling zijn van tripjes, feestjes en leuke acties. Gelukkig zijn er genoeg mensen die ons onder hun hoede nemen en ons vermaken, en anders doet Australie dat natuurlijk voor ons!
Drie weken geleden zijn we met Vail, een oude vriend van mij (alhoewel hij vandaag 30 is geworden bedoel ik met 'oud'; een vriend van vroeger...) naar de farm van zijn ouders gegaan, vier uur inland van Melbourne. Vijf jaar geleden was ik daar ook geweest, best bizar om weer terug te zijn...Zijn ouders hebben een gigantisch landgoed, zover je kijkt; heuvels, velden, bossen, rotsen, koeien, paarden, schapen, kangoeroes (en op de foto dus een kameel, een trein (?) en een bot in het weiland. Met de dirtbike en de quad trokken we erop uit; de hele dag keihard rondgescheurd en hij heeft ons allebei de fijne kneepjes van het motorrijvak geleerd.. Ik was echt niet meer van de motor af te slaan (spreekwoordelijk dan; letterlijk was dat waarschijnlijk wel gelukt...)! Lachen dat het was!! Die quad trekt in no-time op van nul naar weet ik veel hoe snel, je crosst overal keihard overheen en kan bizar snel draaien, zodat we er een spel van maakten om de ander eraf te gooien (als je achterop zat). 's Avonds uiteraard old-skool gebarbied en de volgende dag na een pannenkoekenontbijt met motor, quad en golfkar het vee van het ene naar het andere stuk land verplaatst. Hardcore farmen dus, met je motor vee-drijven :-); bliksemsnel achter ze aanscheuren als ze wegrennen...En het blijft me intrigeren dat koeien je, hoe vaak je ook langs ze heengaat, aan blijven kijken alsof je Elvis bent :-). Cute...
Het weekend daarop zijn we afgetaaid naar Phillip Island, een eiland twee uur ten zuiden van Melbourne, zonder surfboard dit keer omdat we begrepen hadden dat je niet met de auto op het eiland mocht komen en het in Perth zo irritant was dat ik mijn board overal meenaartoe zeulde zonder dat er golven waren (nou is dat in een kroeg inderdaad niet zo verrassend..). In de volste overtuiging dat we met een boot gingen en dan fietsen moesten huren bleven we maar doorrijden, een brug over, totdat we er allang waren en ons afvroegen waar we dan de auto moesten parkeren. Geen idee waar we het vandaan hadden gehaald maar er zijn gewoon allemaal wegen en iedereen rijdt er auto...Uitstekende golven uiteraard. Dank u.
Talloze koala's gezien op een meter afstand, echt fokking schattig zijn ze! Ze slapen 20 uur per dag in de meest verbazingwekkende en willekeurige posities en de rest van de dag staren ze high voor zich uit door de eucalyptus, vreemd concept van moeder natuur...Het enige wat ze doen is keihard chillen, de hele dag, zo hard dat ze er utigeput van raken..!
Verder sloeg ik steil achterover door de schoonheid van gigantische rotsformaties de 'Nobbies' (klinkt een beetje als teletubbies of barbapapa's, zoiets verwachtte ik eigenlijk ook..Maar dan de kinderachtige natuurlijke variant; roze ronde stenen in een truttig watertje ofzo) waar de golven donderend op sloegen, overweldigend kabaal dat het gaf, die schuimende, kolkende watermassa...(zie plaatje twee -> het lijkt wel een werkstuk).
's Avonds naar de hotspot van de dag gegaan; de zogeheten "little penguis" (knap gevonden wetenschappelijk naam...) komen massaal de zee uitgelopen, waggelen het strand op, stellen zich lineair op en kijken even geboeid naar de mensen op het strand (wie kijkt er eigenlijk naar wie? En wie lacht er eigenlijk om wie? Die bussen vol Japanners moeten voor die pinguins toch minstens net zo vermakelijk zijn...), nemen nog twee keer een sprint terug het water in, als entertainment voor ons (het kost immers 17 dollar...) en rennen dan hun nesten in. Echt waanzinnig schattig, ze zijn amper groter dan je hand!
Op weg naar huis kreeg Ines het jammerlijke idee om een tonsillitis binnen te laten en lag de daaropvolgende vijf dagen plat bij onze "ouders", de ouders van Rebecca, die ons zo nu en dan bevaderen en bemoederen...
Gelukkig nu weer beter, maar des te meer gestresst om het toch nog 'een beetje' af te krijgen...
Gelukkig hebben we allebei al een vlucht geboekt over 2 1/2 week, Ines naar Alice Springs in de outback en ik naar de oostkust met Chris, een vriend uit Melbourne, waar we een surftrip gaan maken met het thema "random" in een zogeheten "wicked campervan"; beschilderde surfbusjes die je in dit seizoen voor nop kunt huren :-). "Go to random places, sit in random pubs and get drunk with random people". Dus dat zijn voor ons allebei in ieder geval exciting perspectieven, nu nog even flink bikkelen de komende weken..! Bizar hoe snel de tijd gaat, ik heb nog ABSOLUUT niet het idee dat ik weg wil uit Melbourne..Ik zou er altijd wel willen blijven wonen...
Tot slot nog een situatieschets: op de 45ste verdieping (van de 88..) van het hoogste gebouw van Melbourne, waren we op een verjaardagsfeestje (aardig inzicht uitbegrepen), met onder andere de hoofdrolspeelster van Neighbours (hoei!). Adam vraagt aan Ines: "Do you have Neighbours in Holland too?" Ines, fronsend: "Yes of course! I have one above me, one below and two next to me...But one of them has been missing for a while...Very strange".
