Oli otya lieve vrienden en vriendinnen!!

Hier volgt deel 3 van het ziekenhuisleven, eigenlijk “gewoon” overlopend uit het vorige verhaal, maar ik had het omwille van lengte en jullie niet-eindeloze attention-span maar in tweeen gehakt...Hetzij met enige vertraging want ik ben al een week weg uit het ziekenhuis, maar voor niks getypt is ook zo zonde...
Dus eerst nog twee ziekenhuisavonturen...(de eerste is vies).


Foto: de hoofdstraat van hert dorpje Matete; afhankelijk van het weer, is het of een enorme moddelboel, of een woestijn waarbij je je ogen moet dichtknijpen iedere keer als er een auto langskomt...




Op een avond (ik was alleen in het ziekenhuis) kwam er een oude vrouw binnen, ondersteund door haar twee dochters, jammerend en kreunend van de pijn. Tegen haar oog hield ze een zakdoek, vol met bloedstolsels en over haar wang stroomden rode tranen. Ze vertelde jammerend dat ze een dag geleden plotseling uit haar oog was gaan bloeden en extreme hoofdpijn had...Toen ik haar oog onderzocht, onder het schijnsel van een lantaarn want er was geen stroom, was het oogwit gewoon wit, maar op de plek waar haar iris en pupil zaten, kwamen grote bloedstolsels naar buiten. Haar oog was een soort rode bloedbal geworden. Uhm...Ja. Wat doe je dan..??
Ik had haar opgenomen en pijnstilling gegeven om in ieder geval de nacht te overbruggen voordat ze naar het ziekenhuis waar ook een oogarts is, kon gaan. Toen Elly terug was, liepen we nog even langs haar, omdat hij niet helemaal begreep hoe het er nou uitzag...” I thought you were lying when you said what it looked like, that you made it up!!…But this is really strange, I have never seen anything like this…It’s disgusting”. Na wat geduw en geprik op haar oogbol, of wat daarvoor door moest gaan, stelde hij zijn klinische diagnose: “I think I know what this is: it is a spontaneously exploded eyeball...”. Goh. Einstein.



Foto: Ines, ik, Rachel en Doreen...Twee nurses en vriendinnetjes uit het ziekenhuis...

Gelukkig zijn er naast de soms dramatische gevallen, die eerder misschien iets teveel de overhand hebben gehad - drama maakt nu eenmaal meer indruk - ook meer dan genoeg succesverhalen. Op een avond werd er een driejarig meisje binnengebracht, diep comateus, hartslagfrequentie van een slapende reuzenschildpad en tergend langzaam ademend. Bij onderzoek zagen we dat haar pupillen extreem vernauwd waren en ik wist inmiddels dat ze dan waarschijnlijk per ongeluk rattengif had ingenomen (bij het structurele gebrek aan afgesloten keukenkastjes). Om het zenuwstelselplatleggende effect tegen te gaan gaven we gelijk atropine, een soort adrenaline, en hupsakee, binnen een paar minuten deed het hummeltje haar ogen open, pupillen lekker groot, hartslag omhoog, en begon gefascineerd aan haar infuusnaald te pulken. Twee minuten later waren haar pupillen nóg wat groter, en twee minuten daarna nóg wat groter...De infuusnaald werd inmiddels steeds boeiender, en naar de jurk van haar moeder met allemaal rode en witte bolletjes erop, keek ze alsof ze een UFO (of een mzungu – voor haar sowieso hetzelfde) voorbij zag vliegen...En dat allemaal met een grijns van oor tot oor...Hoewel we de minimale dosering hadden gegeven, was het blijkbaar toch genoeg om het meisje behoorlijk te laten trippen...Eigenlijk natuurlijk niet supergrappig, maar in combinatie met de slechte toestand waarin ze binnenkwam en het verwerken van de schok dat de verpleging er maar liefst vanaf het moment dat wij de opdracht hadden gegeven om atropine te geven, een half uur over deed om dit ook echt klaar te maken, (“Haha, I got the wrong key...!! Let me go and get the right one” – ...slof...slof...slof…) was het voor ons ook een reden om breeduit te grijnzen...

Het uitsptapje van de maand was naar Lake Mburo National Park, het enige national park waar je, vanwege het lage aantal mensenetende predatoren -leeuwen schijnen mensenvlees lekker te vinden- te voet met een bewapende ranger kunt rondswampen. Jason, een Amsterdamse Australier die we "al" kenden, ging ook mee, inclusief het fluctuerende abces op zijn voet. Hier waren Ines en ik enorm blij mee, omdat we dus niet van 24-7 on call, opeens cold-turkey hoefden af te kicken maar lekker de pus uit zijn voet konden snijden en duwen. Het thema van het weekend was “swampen”. Zou het woord “swamp” afgeleid zijn van het geluid dat het maakt als je door een moeras sopt..?? Het leuke is dat het woord swampen multi-inzetbaar is; zowel als werkwoord als zelfstandig naamwoord. Probeer het zelf maar eens, het kan bijna overal;

- Can you swamp me a beer?
- Swamp off!!
- Stop being such a swamp
- Are you trying to swamp me..?
- This pizza tastes like swamp!

Supervet om gewoon rond te lopen tussen de nijlpaarden, zebra’s, impala’s, warthog’s (Pumba’s), en speciaal voor Ines een eindeloze hoeveelheid “African Birds”...Zei immer tolerante Ines drie jaar geleden in Australie nog dat ze echt een bloedhekel had aan birdwatchers, nu heeft ze zichzelf getransformeerd tot fanatieke “African birdlover”, compleet met verrekijker en afritsbroek ;-). Om naast eindeloos swampen ook nog iets stoers te doen, deden we de volgende dag een quad bike tour. In drie uur een groot deel van het park doorkruist, en gelukkig aan het eind ook nog wat regen, want “the wetter the better” volgens onze competitieve gids die ons, tegen alle regels in, steeds afsneed en uitdaagde om te racen...Daar waren wij uiteraard wel voor te porren!

Oja, de mooiste misvatting stamt nog uit het prille begin, maar ik moest er vandaag opeens aan denken;
Een conversatie tussen mij en Elly:

E: "Hester, do you need toilet people?"
H: "Toilet people..?!? No thanks, that's okay, I'll clean it myself"
E: "You'll clean it yourself? You don't need toilet people..?"
H: "No really, it's okay..."

En na ongeveer een half uur viel bij mij het kwartje dat hij het over toilet paper had...Haha!!
Ugandezen hebben (net als Aziaten) de verlmakelijke eigenschap om de "r" als "l" uit te spleken.

Welnu, zoals ik al zei; inmiddels ben ik alweer een week klaar met mijn stage...Hoewel het wel erg zwaar was, was het bovenal een onvergetelijke ervaring die ik voor geen goud had willen missen...Het was wel even wat anders dan een co-schap in Nederland waar je nul komma nul eigen verantwoordelijkheid draagt...Hoewel het, zoals uit mijn eerdere mail wel bleek, af en toe extreem frustrerend was, weegt dat bij lange na niet op tegen alle mooie, vertederende en net zo vaak hilarische momenten...Weggaan was daardoor toch wel weer even moeilijk, omdat veel mensen die in het ziekenhuis werken echt vrienden zijn geworden...
Hoewel de armoede echt schrijnend is, ondervoeding en het onvermogen om te behandelen bij gebrek aan geld of materiaal, aan de orde van de dag zijn, is het humeur van de meeste Ugandezen er niet naar; integendeel. Hoewel de patienten in mijn ogen vaak in een uitzichtloze en hopeloze situatie zitten, zien zij dat niet zo...Hun onuitputtelijke vrolijkheid en optimisme zijn echt ontroerend. Hun dankbaarheid des te groter. Hoewel enorm cliché, mijn sentimentele en humanitaire kant moet van zich laten horen, ik kan niet nalaten om het nog een keer te benadrukken...Eens te meer ben ik me ervan bewust hoe bevoorrecht wij allemaal zijn door in Nederland geboren te zijn...Het leven hier staat echt haaks op dat van ons thuis, soms lijken het twee compleet verschillende planeten...


Foto: Op een school in de buurt van het ziekenhuis waar Ines en ik een dag op bezoek waren...Superfanatieke leerlingen!!

”Life is what you make of it”, is een fanatieke overtuiging van velen, inclusief mezelf. Sure, voor ons wel...De eindeloze mogelijkheden die ons vanaf onze geboorte in de schoot geworpen zijn, hoeven door ons vervolgens ‘alleen nog maar’ aangepakt te worden. Maar wat doe je als je op het Afrikaanse platteland woont, zonder geld om naar school te gaan of om kleren te kopen, in een land dat door burgeroorlog, stammenstrijd, en corruptie verscheurd is..? Probeer dan maar eens hogerop te komen...Probeer dan maar eens je lot in eigen handen te nemen...

Nou, vol dankbaarheid en met bewondering voor alle mooie, lieve en bijzondere mensen die ik de afgelopen weken heb leren kennen, van dichtbij en van verder af, stuur ik jullie allemaal een warme Ugandese zonnestraal, een brede prodent-glimlach en een groot bord met bruine bonen...


Liefs Hes

Lieve mzungu’s

Wederom een tijd geleden, maar internet in de jungle is schaars, vrije tijd vaak ook en om die dan te gebruiken om binnen te gaan zitten typen gaat me vaak wat te ver...hoewel er aan avonturen geen gebrek is…

Ten eerste allemaal onwijs bedankt voor alle verjaardagskaarten en berichtjes die Ines had meegenomen, superleuk!! Helaas is op het adres dat ik heb gestuurd nog niks aangekomen en ik weet inmiddels dat het meestal pas aankomt als de co-assistenten alweer weg zijn...Maar ik hoop heel erg dat het toch nog op tijd aankomt..! En Ines blijft gelukkig nog wat langer om anders wederom als postbode te fungeren. Onze kamer lijkt inmiddels op een soort circustent met een kaal en back-to-basic Afrikaans decor op de achtergrond...De slingers en ballonnen hebben we gewoon laten hangen omdat het er zo lekker debiel uitziet, en met onze twee minuscule bedjes onder aan elkaar geknoopte klamboes, en foto’s en verjaardagskaarten, is de kermis compleet...
Omdat ik veel te veel heb om op te schrijven, zal, om jullie enigszins te sparen, deze episode vooral over het werk in het ziekenhuis gaan, en de volgende over het leven erbuiten (wat, warempel, ook nog bestaat...!). Voor de mensen die niet van vieze verhalen houden, of die op het punt staan om een broodje filet americain naar binnen te werken; je bent gewaarschuwd. En voor de struisvogels onder ons: ook niet lezen, want humoristisch is het ook niet altijd...

Inmiddels heb ik sinds koninginnedag Ines in mijn persoonlijke bezit. Nadat ik een maand lang, op een weekendje chillen op de SseSse eilanden met Merit, een meisje dat ik was tegengekomen in Kampala na, geen enkele andere blanke had gezien, taaiden we af naar het nederige stulpje van de Nederlandse ambassadeur, die alle Nederlanders in Uganda van bier, bitterballen, haring, poffertjes, foute muziek en nog meer bier, bitterballen en foute muziek voorzag...Wat een bizarre gewaarwording om ineens tussen mijn hossende en feestende landgenoten te staan. Het voelde echt een beetje als een foutje in de Matrix, na een maand bikkelen in pikzwart Afrika, maar gezellig was het zeker!! Ines heeft daar rechtstreeks vanaf koninginnenacht en aansluitend het vliegtuig, haar entree gemaakt, dus dat maakte het feest nog mooier! Kris, superbedankt voor de oranje mutsen, met heel veel trots gedragen (en met ons leven verdedigd...). Hoewel ik normaal Nederlanders fanatiek vermijd en de vreemdste accenten simuleer om niet geidentificeerd te worden als ik in het buitenland ben, was het eerlijk gezegd een enorme verademing om weer eens flauwe grappen te kunnen maken die ik niet alleen zelf begrijp (of grappig vind), en met een flinke lading uitgelaten mafkezen wordt zelfs het gezeur van Guus Meeuwis geniaal. En ik blijf het mooi vinden dat feestende Nederlanders echt geen gene lijken kennen (inclusief mezelf). Het huis en de tuin van de ambassadeur hebben we derhalve op een gezonde manier afgebroken.

Goed, dat was even een mooie en surrealistische afwisseling van het ziekenhuisleven, want dat ging na koninginnedag rustig door...Maar met Ines erbij scheelt het wel echt behoorlijk...Zowel in de hoeveelheid werk, maar ook omdat er iedere dag wel weer bizarre, schokkende dingen gebeuren en we dan in ieder geval elkaar met open mond kunnen aanstaren, of onze frustraties met elkaar kunnen delen. Hoewel ik hier nu “al” 6 weken ben, kan ik er toch nog steeds niet echt aan wennen hoe de dingen hier vaak gaan, of vooral vaak niet gaan en ben ik iedere dag weer bezig met mijn normen en waarden aan te passen, en noodgedwongen te accepteren dat patientenzorg hier niet dezelfde kwaliteit kan hebben als die in Nederland...Door de armoede, de vaak grote afstand naar het ziekenhuis en door onwetendheid zoeken mensen vaak veel te laat hulp en gaan er zo veel, met name kinderen, dood terwijl dat absoluut niet nodig was geweest...Dat je soms niet een behandeling of onderzoek kunt inzetten waar dat in Nederland net zo makkelijk is als het kopen van een pak melk, had ik ook voorzien. Maar dat is niet het ergste. Waar ik echt moeite mee heb, is dat hierdoor een mensenleven ook echt veel minder waard blijkt te zijn dan in Westerse landen. De dood hoort hier echt bij de orde van de dag en afgezien van de ouders of naaste familie van een patient, is er niemand die op of omkijkt als een kind stikt in zijn eigen slijm in een epileptische aanval, behalve als hij dood is, want dan staan ze in no-time in de rij om het matras in gebruik te nemen...
Het is natuurlijk volstrekt invoelbaar dat in een land dat straatarm is, de bevolking gehard raakt...En natuurlijk, ook ik schrik niet meer als er een kind doodgaat (of dood binnen wordt gebracht), of als een moeder haar kind weer op haar arm mee naar buiten neemt als ze niet genoeg geld heeft voor de behandeling...Maar leuk is anders...

Een ander voorbeeld; een paar weken geleden heb ik eindeloos staan zweten om een voet en een knie van een 12-jarig jongetje dicht te hechten, nadat er door een boze boer een bijl in was gezet, omdat het desbetreffende kereltje op het ondeugende maar vooral ongelukkige idee was gekomen om in een boom te klimmen om een jack fruit, een vrucht in het formaat en de vorm van een rugbybal, te stelen. Voet bijna eraf, knieschijf doormidden, jongetje, begrijperlijkerwijs, enorm van slag. “Crazy Africa!!”, zegt Deo,de medical officer dan. Inderdaad, crazy. Van het kaliber gestoord en compleet overbodig. Dat je zo bruut bent dat je met een bijl op een klein jongetje inhakt dat daardoor de rest van zijn leven mank zal lopen en daardoor waarschijnlijk ook geen droog brood zal verdienen, gaat er bij mij echt niet in. Dit heeft niets met armoede te maken heeft, maar is echt beestengedrag...Ik heb mezelf als doel gesteld om hier lekker nooit aan te wennen, en dus mooi níet mijn schouders over dit soort gruwelijkheden op te halen...!
Nadat ik twee uur later de knie zo goed en zo kwaad als het ging, zonder narcose, had schoongemaakt en dichtgehecht, had ik op de “status” (een los A4-tje) duidelijk opgeschreven, en ook nog mondeling aan de verpleging uitgelegd wat voor antibiotica en pijnstilling hij moest krijgen en hoe de knie verbonden moest worden. Om de volgende dag bij de visite het jongetje, creperend van de pijn op een vuilniszak op de grond te vinden, zijn knie vol stof en vliegen, niet verbonden, geen antibiotica en geen pijnstilling. Hoewel het barst van de verpleegkundigen, is er helaas niemand die verantwoordelijk is als dingen niet gebeuren en een antwoord waar en waarom het fout is gegaan, krijg je ook niet...Dokter Elly windt zich enorm op over dit soort fouten, maar om een of andere reden blijven wij echt de enigen en ligt de verpleging er niet van wakker en toont geen enkel initiatief danwel interesse om uit te vinden waar de fout lag. Het lijkt alsof het vooral belangrijk is dat Elly niet achter dit soort fouten komt, niet dat de fouten omwille van de patient voorkomen worden...Mijn frustratiegrens is al meermalen overschreden en tevens zorgt dit ervoor dat een van onze belangrijkste taken is om constant achter de verpleging aan te lopen om te zorgen dat ze wel doen wat je zegt. Maarja, daar hebben we eigenlijk helemaal geen tijd voor, bovendien is een patient zodra hij wordt opgenomen en de zaal opgaat, meestal “kwijt”, tussen de kippen en de andere patienten, en is het onwijs ingewikkeld om hem dan weer terug te vinden...

Bovenstaande is misschien wel frustrerend, het neemt niet weg dat we desondanks superveel plezier hebben...Hoewel de verpleging over het algemeen uit een ei lijkt te komen, zijn ze wel ontzettend aardig en de grapjassen van deze week spannen zich enorm in om ook een beetje Nederlands te leren...Als ze nou net zo hun best zouden doen om de patienten ook hun medicijnen te geven, zou er weinig te klagen zijn...Een van de verpleegkundigen had zelfs speciaal voor mijn verjaardag een liedje voor (en over) mij geschreven, en heeft het als een serenade romantisch voorgedragen, in het schijnsel van een paar kaarsen, op het stoepje van ons balkon...

Maar degenen die nog het allerallerleukst zijn, zijn de patienten. Meer dan de helft zijn kinderen, en feit blijft dat er niks onweerstaanbaarder is dan een klein negerjongetje of een klein negermeisje met rastakrulletjes in moeilijk aandoenlijke jurkjes en pakjes. Het ziekenhuis is namelijk een van de gelegenheden waarvoor de Ugandezen hun mooiste kleren uit de (met het oog op de armoede alleen spreekwoordelijke) kast halen, wat resulteert in buiten proportie mooie jurkjes, die echter net zo gemakkelijk worden ondergekosts, -gesnotterd, -gebloed en –gepoept als een vuilniszak. Mijn adoptieteller is inmiddels de honderd ruimschoots gepasseerd en het is dat ze net iets te groot zijn voor in de zakken van mijn witte jas, anders stopte ik er iedere dag eentje in om mee naar huis te nemen!

Deel drie volgt....

malaria, malaria en malaria...

Wasuze otyano!


Daar ben ik weer eens, weg van teruggeweest...

Alweer ruim twee weken dat ik hier ben, in een ziekenhuis in het plaatsje Mateete, een hardcore Ugandees dorpje...Electriciteit is er soms, water is er soms en armoede is er overal en altijd. In het dorp valt precies helemaal niks te beleven...Behalve non-stop “Baaaaai, mzuuuunguuuu!!” te horen en achtervolgd te worden door een horde Afrikaanse kinderen en jongens op brommers...

Na een dagje op zijn Afrikaans rondsjokken door de hoofdstad Kampala, waar zelfs de hoofdstraat niet geasfalteerd is, ging ik naar het ziekenhuis.

Het begon meteen goed want “We were expecting a boy!! Hester is a man’s name!!”. Zegt de dokter die zelf Elly heet. Uiteraard was dit genoeg reden voor hilariteit alom, en nu nóg dagelijks, want grappen verjaren hier blijkbaar niet.

Het ziekenhuis heeft zo’n zeventig “bedden”, verdeeld over 3 afdelingen; kinderen, mannen en vrouwen. Daarnaast is er nog een tiental losse kamertjes met twee bedden voor de ernstige gevallen. De patienten die te ziek zijn om naar huis te gaan worden opgenomen. Hun familie moet er voor zorgen dat ze te eten krijgen dus zij bivakkeren zo lang ook in de ‘achtertuin’ van het ziekenhuis waar ze koken, de was doen en een beetje rondhangen. Om de dag lopen we ’s ochtends visite over de afdelingen en de rest van de dag doen we de “outpatient clinic” en operaties die tussendoor komen. De OK is, net als in Nederland, steriel. Op zijn Afrikaans dan uiteraard, want staat het in Nederland op de voorpagina van alle kranten wanneer er een fruitvliegje wordt gezien in het OK-complex en de hele OK gesloten wordt, hier vloog tijdens de eerste operatie rustig een vleermuis rond...En de deur naar buiten staat gewoon open, dus met een beetje pech krijg je nog malaria ook terwijl je wordt geopereerd...

Dokter Elly, de enige dokter en oprichter van het ziekenhuis, is ook (hyper)actief in de politiek en heeft inmiddels dondersgoed door hoe en waar je een naieve co-assistent voor kunt inzetten, namelijk voor alles, en ook meteen altijd...Resultaat: al in de middag van mijn eerste dag ging hij ervandoor en zat ik daar, met mijn oenige verpleegkundige en tevens vertaalster, die steevast een antwoord gaf wat in de verste verte niets met mijn vraag te maken had. Oh. Juist. Dus. Lekker dan.

Gelukkig is er Deo, de “medical officer”, een soort nepdokter of opgewaardeerde verpleegkundige, die overal wel een antwoord op weet en zichzelf gelukkig heel graag hoort praten over wat hij allemaal weet, of pretendeert te weten. Verder worden in het ziekenhuis zo’n 90 verpleegkundigen opgeleid (dus meer dan er patienten zijn), maar zij worden op alle afdelingen ingezet; in het lab, op de verloskamers, op de zaal, als OK-assistent, als doktersassistent, loopjongen en als schoonmaakster. Zij slapen in een “compound”, ook in de achtertuin van het ziekenhuis, met zijn 45-en op een kamer en het enige wat ze hebben is een bed. Ze zijn allemaal zo rond de 18, en vinden zo’n mzungu natuurlijk moeilijk interessant, en ieder vrij moment van de dag, zodra ik even in het gras ga zitten, komen ze als bijen op een pot honing op me af en willen de hele tijd met me praten en foto’s laten zien. Inmiddels heb ik bedacht dat ik ze moet inzetten om af en toe met mij het dorp in te gaan omdat dat in mijn eentje als wandelende kermisattractie een stuk minder ontspannend is...

De eerste week was dus behoorlijk heftig; geen tijd om te acclimatiseren maar meteen aan de slag en ’s avonds rond een uur of zes gaat Deo naar huis, en ben ik dus degene die de leiding heeft. In een ziekenhuis waar de gang van zaken mij geheel vreemd was, met ziektes die ik alleen van TV en uit de boeken kende en geen idee had welke medicijnen ze wel en niet hebben en welk onderzoek ik kon aanvragen...Voor de medici onder ons; we kunnen Hb, bloedgroep, bezinking (een soort bankschroef-draaimolen voor reageerbuisjes die je met de hand moet aanzwengelen), bloedsuiker, blood smear (voor malaria), tyfus, bruscella, syfilis, HIV en urineonderzoek doen. In een super oldskool laboratoriumpje met een fanatieke piepkleine labjongen. Geen echo, geen rontgen, CT of MRI. Geen radioactieve laballing of isotopenscan. Behoorlijke uitdaging om met redelijke zekerheid een diagnose en beleid in te stellen. ’s Avonds rond een uur of 10, half 11 komt Elly meestal terug van zijn politieke engagementen en pas tegen die tijd ben ik vrij...Inmiddels twee weken verder, ben ik al redelijk wat gewend en heb ik niet meer de neiging om 112 te bellen of ergens onder een tafel te kruipen als er een driejarig stuiptrekkend, schuimbekkend comateus hummeltje wordt binnengedragen, maar weet ik dat het “gewoon” cerebrale malaria is en geen reden meer voor paniek...

Hoewel ik als globetrotter wel een en ander gewend dacht te zijn, heeft het me deze keer toch behoorlijk wat moeite gekost om te acclimatiseren...en had ik een behoorlijke cultuurschok. Ik was me natuurlijk wel enigszins bewust van het fenomeen armoede, maar om als bijna dokter zo met je neus op de feiten gedrukt te worden, is toch erg confronterend. De eerste week was er geen bloed beschikbaar voor transfusies. Nu hebben kinderen met ernstige malaria vaak nog veel ernstiger bloedarmoede; ze zijn zo slap als een vaatdoek, staren hijgend in het luchtledige en brengen in het beste geval soms nog wat angstig gejammer uit als ze mij zien, een soort spookverschijning met als overtreffende trap ook nog eens een lange witte jas aan. Voor transfusies moesten dus alle kinderen verwezen worden naar het ziekenhuis in het plaatsje verderop, waar ze dan met de taxi naartoe moeten...Dat kost omgerekend ongeveer een euro. De eerste dagen was ik in de veronderstelling dat ik uitermate efficient bezig was terwijl ik aan de lopende band kinderen verwees naar het andere ziekenhuis voor een transfusie, totdat een van de verpleegkundigen me vroeg: “Did you really think they can afford a taxi to take their kids to the other hospital..?!?” Uhm, ja…Eigenlijk wel…

Nou, niet dus. Het kind wordt vaak gewoon mee naar huis genomen, het doodsvonnis ondertekend...

Één euro...!!! Op dat moment voelde ik me toch wel een beetje, uh…Naief. Onnozel. Rijk. Bevoorrecht.

Nog even een paar vermeldenswaardige momenten..;

Het water in het huisje waar ik slaap, komt uit een watertank die al het water opvangt dat van het dak komt als het regent. Het regenseizoen is blijkbaar net zo lui als de meeste Afrikanen, want had zich tot vandaag nog niet laten zien...Daarom was mijn water bijna op, en deed ik dus extra zuinig..Zoals mezelf zes keer wassen met hetzelfde water enzo. Ik vond al dat het water wat uit de kraan druppelde, zo smerig rook, maar dacht dat dat hier wel normaal zou zijn en wilde niet overkomen als een zeurderige naar comfort verlangend luxekonijn...Vandaag was ik benieuwd hoeveel water ik nog zou hebben, dus klom ik omhoog om in de tank te kijken...Om op de bodem, in een klein laagje water dat nog over was, twee grote dode, volledig gedesintegreerde vleermuizen te zien liggen...Tussen de maden en wormen en insecten en God weet wat nog meer...Het water waarmee ik dus met de grootste zorgvuldigheid mijn tanden heb gepoetst en gezicht heb gewassen :-$...

Vorige week werden we geroepen voor een keizersnede. Wij lieten dus de polikliniek voor wat hij was en haastten ons naar de OK. Alles stond helemaal klaar, patient op tafel, instrumenten klaar...Nadat we onze handen gewassen hadden en onze steriele jassen aan hadden gedaan, vroeg Elly aan de verpleegkundigen: “Where are the surgical gloves?”. Ehmmmm...De verpleegkundigen keken elkaar aan. Niemand lijkt zich aangesproken te voelen dus ook niemand geeft antwoord.

Oh. Oeps. Vergeten. In het hele ziekenhuis geen steriele handschoenen meer te bekennen, dus springt de labjongen op zijn brommertje en scheurt als een razende naar het eerstvolgende dorpje om ze te gaan kopen...Vooruitdenken is hier nog niet echt uitgevonden...

Ik heb vandaag voor het eerst een regenbui mee mogen maken...Het leek alsof de zondvloed was begonnen, mijn God wat kan het hier regenen, waaien, donderen en bliksemen. Opeens was het buiten pikdonker. Enthousiast zei ik tegen Elly: “Wow, so these are your famous tropical rainstorms...”. Waarop Elly koeltjes antwoorddde; “You think this is rain? Oh no, wait and see…This is only a little drizzle…”.

Tja, ik kan nog eindeloos doorgaan...Maar dat doe ik natuurlijk niet...Wel nog even mijn adres, waar de verjaardagskaarten vanaf NU naartoe gestuurd mogen worden:

Hester Scheffer

Bamu Hospital

PO Box 30002 Mateete

Sembabule

Uganda

Aan degene die de leukste kaart stuurt (ofwel lay-out, ofwel tekst, ofwel allebei) wordt vanzelfsprekend een Ugandese prijs uitgereikt...! Meer nieuws volgt....

Sula bulungi,

Grote dikke zwarte negerzoen,

Hes

Oja: foto 1 is uiteraard het ziekenhuis, foto 2 is de compound van de verpleegkundigen, foto 3 is de achtertuin van het ziekenhuis en foto 4 is tijdens het "transfusieuurtje"...

Geen groter vermaak dan...lee(s)(d)vermaak

Ha allemaal!

Nou, wederom mijn ijzeren discipline laten overheersen voor een nieuwe update uit het eentonige leven van 'Hesta Sheffa'.
Vorige keer bruisend van de energie na twee geweldige weken Western Australia, deze keer bruisend van de energie omdat het weekend is (inmiddels was: zo ijzer was mijn discipline dus niet..) in het koude, regenachtige KUT-Melbourne en Ines en ik doordeweeks geen levende ziel tegenkomen in onze isolatiecellen in het ziekenhuis, behalve dan voor de (inmiddels derde!!) cursus statistiek die we moesten doen...Vol frustratie kan ik inmiddels zeggen dat ik een vakkundig data-analist ben en mijn hand er niet meer voor omdraai om tot in den treure 'baanbrekende' verbanden te zoeken (en te vinden) tussen psychotische mama's en depressieve baby's...

Ik zal het even toelichten: behalve het onwijs naar onze zin hebben hier en leuke dingen doen, kwamen we hier met nog een (verkapte) reden, namelijk onderzoek doen. Aangezien dit voor mij een fascinerend saaie bezigheid bleek, heb ik lang mijn best gedaan om dit te ontkennen, maar inmiddels hebben we nog 2 weken voordat we klaar zijn en is het natuurlijk NOG LANG NIET AF!!! Nee hoor, we hebben zeker de hele tijd vet hard gewerkt, maar op dit moment moeten we ECHT heel veel doen om het op tijd af te krijgen. Inmiddels verkeer ik in de 'analyseer en schrijf-fase' en zit ik dus zowat de heeeeele dag in mijn uppie achter (als mijn computer kapot is, en anders gewoon voor) de computer te kloten met excel-sheets, statistiekprogramma's, tabellen en grafieken. Mijn supervisor heeft uit voorzorg alvast alle scherpe objecten uit mijn kamer verwijderd...Gelukkig zijn er de zogeheten 'statisticians' die ons een handje helpen: niet om vervelend te doen en ik hoop niet dat een mogelijke statistician zich aangevallen voelt, maar serieus: statistiek is echt heel erg saai...Aan het einde van de dag lopen Ines en ik, nog steeds uitsluitend pratend in eentjes en nulletjes, helemaal verwilderd en vervreemd van de grote-boze-buitenwereld het ziekenhuis uit, veilig naar onze auto, waarna we ons keurig in excel-opgestelde boodschappenlijstje tevoorschijn halen, een schatting hebben gemaakt van het aantal rode stoplichten en minuten in de file, compleet met betrouwbaarheidsinterval en standaarddeviatie, doen boodschappen en rijden naar huis, "koken" , werken verder totdat we allebei met ons hoofd op onze computer in slaap vallen. Ik heb zelfs een bril gekocht om de situatie wat geloofwaardiger te maken (voor mezelf). Nice one...

Nee hoor, as usual overdrijf ik natuurlijk een heel klein beetje (we praten niet seieus in eentjes en nulletjes, gekkie :-)!), en aan het einde van de dag ben zo lijp als een kanarie van het stilzitten en moet ik als een malle op een of andere manier ontladen. Maar feit blijft: de hele dag naar een beeldscherm staren is absoluut niet voor me weggelegd en ik word ook stapeldol van mijn overschot aan energie, wat mijn concentratievermogen er niet groter op maakt. MAAR...het leuke is: als je echt een hele saaie week hebt, zorg je er in ieder geval voor dat je weekends een bizarre aaneenschakeling zijn van tripjes, feestjes en leuke acties. Gelukkig zijn er genoeg mensen die ons onder hun hoede nemen en ons vermaken, en anders doet Australie dat natuurlijk voor ons!

Drie weken geleden zijn we met Vail, een oude vriend van mij (alhoewel hij vandaag 30 is geworden bedoel ik met 'oud'; een vriend van vroeger...) naar de farm van zijn ouders gegaan, vier uur inland van Melbourne. Vijf jaar geleden was ik daar ook geweest, best bizar om weer terug te zijn...Zijn ouders hebben een gigantisch landgoed, zover je kijkt; heuvels, velden, bossen, rotsen, koeien, paarden, schapen, kangoeroes (en op de foto dus een kameel, een trein (?) en een bot in het weiland. Met de dirtbike en de quad trokken we erop uit; de hele dag keihard rondgescheurd en hij heeft ons allebei de fijne kneepjes van het motorrijvak geleerd.. Ik was echt niet meer van de motor af te slaan (spreekwoordelijk dan; letterlijk was dat waarschijnlijk wel gelukt...)! Lachen dat het was!! Die quad trekt in no-time op van nul naar weet ik veel hoe snel, je crosst overal keihard overheen en kan bizar snel draaien, zodat we er een spel van maakten om de ander eraf te gooien (als je achterop zat). 's Avonds uiteraard old-skool gebarbied en de volgende dag na een pannenkoekenontbijt met motor, quad en golfkar het vee van het ene naar het andere stuk land verplaatst. Hardcore farmen dus, met je motor vee-drijven :-); bliksemsnel achter ze aanscheuren als ze wegrennen...En het blijft me intrigeren dat koeien je, hoe vaak je ook langs ze heengaat, aan blijven kijken alsof je Elvis bent :-). Cute...

Het weekend daarop zijn we afgetaaid naar Phillip Island, een eiland twee uur ten zuiden van Melbourne, zonder surfboard dit keer omdat we begrepen hadden dat je niet met de auto op het eiland mocht komen en het in Perth zo irritant was dat ik mijn board overal meenaartoe zeulde zonder dat er golven waren (nou is dat in een kroeg inderdaad niet zo verrassend..). In de volste overtuiging dat we met een boot gingen en dan fietsen moesten huren bleven we maar doorrijden, een brug over, totdat we er allang waren en ons afvroegen waar we dan de auto moesten parkeren. Geen idee waar we het vandaan hadden gehaald maar er zijn gewoon allemaal wegen en iedereen rijdt er auto...Uitstekende golven uiteraard. Dank u.
Talloze koala's gezien op een meter afstand, echt fokking schattig zijn ze! Ze slapen 20 uur per dag in de meest verbazingwekkende en willekeurige posities en de rest van de dag staren ze high voor zich uit door de eucalyptus, vreemd concept van moeder natuur...Het enige wat ze doen is keihard chillen, de hele dag, zo hard dat ze er utigeput van raken..!
Verder sloeg ik steil achterover door de schoonheid van gigantische rotsformaties de 'Nobbies' (klinkt een beetje als teletubbies of barbapapa's, zoiets verwachtte ik eigenlijk ook..Maar dan de kinderachtige natuurlijke variant; roze ronde stenen in een truttig watertje ofzo) waar de golven donderend op sloegen, overweldigend kabaal dat het gaf, die schuimende, kolkende watermassa...(zie plaatje twee -> het lijkt wel een werkstuk).
's Avonds naar de hotspot van de dag gegaan; de zogeheten "little penguis" (knap gevonden wetenschappelijk naam...) komen massaal de zee uitgelopen, waggelen het strand op, stellen zich lineair op en kijken even geboeid naar de mensen op het strand (wie kijkt er eigenlijk naar wie? En wie lacht er eigenlijk om wie? Die bussen vol Japanners moeten voor die pinguins toch minstens net zo vermakelijk zijn...), nemen nog twee keer een sprint terug het water in, als entertainment voor ons (het kost immers 17 dollar...) en rennen dan hun nesten in. Echt waanzinnig schattig, ze zijn amper groter dan je hand!

Op weg naar huis kreeg Ines het jammerlijke idee om een tonsillitis binnen te laten en lag de daaropvolgende vijf dagen plat bij onze "ouders", de ouders van Rebecca, die ons zo nu en dan bevaderen en bemoederen...

Gelukkig nu weer beter, maar des te meer gestresst om het toch nog 'een beetje' af te krijgen...
Gelukkig hebben we allebei al een vlucht geboekt over 2 1/2 week, Ines naar Alice Springs in de outback en ik naar de oostkust met Chris, een vriend uit Melbourne, waar we een surftrip gaan maken met het thema "random" in een zogeheten "wicked campervan"; beschilderde surfbusjes die je in dit seizoen voor nop kunt huren :-). "Go to random places, sit in random pubs and get drunk with random people". Dus dat zijn voor ons allebei in ieder geval exciting perspectieven, nu nog even flink bikkelen de komende weken..! Bizar hoe snel de tijd gaat, ik heb nog ABSOLUUT niet het idee dat ik weg wil uit Melbourne..Ik zou er altijd wel willen blijven wonen...

Tot slot nog een situatieschets: op de 45ste verdieping (van de 88..) van het hoogste gebouw van Melbourne, waren we op een verjaardagsfeestje (aardig inzicht uitbegrepen), met onder andere de hoofdrolspeelster van Neighbours (hoei!). Adam vraagt aan Ines: "Do you have Neighbours in Holland too?" Ines, fronsend: "Yes of course! I have one above me, one below and two next to me...But one of them has been missing for a while...Very strange".

Flying doctors

Buenos dias,

In het kader van 'de grote inhaalslag' die Ines en ik momenteel aan het leveren zijn met betrekking tot onze stages, poog ik iets soortgelijks voor mijn weblog. Vandaar vandaag de aflevering: Perth. Of wanneer je het in de Ozzy-stylo wilt uitspreken: "Pheeeeuuuuuth". (Ines roept het nog steeds op volledig willekeurige momenten. Vaak ingeleid met een "Lekkuh"...
In een opwelling hadden Ines en ik besloten dat het verstandig (en zoniet, danwel vermakelijk) was om twee weken vakantie te nemen. Twee dagen later dus in 10 minuten wat spullen in onze backpacks gepropt, surfboard wakker gemaakt en naar HET paupervliegveld van 'greater Melbourne' gebracht, nog net niet in de outback dus, vergelijkbaar met onze Onur-Air, maar dan uitgebreid op vliegveld-gebied.

Bestemming: Perth, Western Australia (WA).
Ongerept, uitgestrekt, droog, dor en kaal...
Klinkt absoluut onweerstaanbaar!
Ik zeg: "Er op af..."

Voor het eerst in tijden weer als echte backpackers in een echt hostel. Ons hostel was er zo een waar het altijd feest is, ontbeten wordt met bier, whisky-cola en sigaretten en de meeste 'gasten' de rest van hun leven blijven hangen. Twee nationaliteiten: Engels en Iers. Geslacht: 95% mannelijk. Non-stop gratis entertainment dus, en de eerste avond 'dus' meteen op pubcrawl wat leuk genoeg letterlijk werd uitgevoerd ;-). Ik had het genoegen om mijn kamer met 5 jongens te delen (Ik later tegen Marije: "Het stonk er ook heel erg. Naar bier en zweet." Marije, peizend..: "Ik vind jongens eigenlijk sowieso stinken..."). Enorm gezellig dus ("feel at home!"), zo gezellig zelfs dat de meesten zich niet (meer) stoorden aan de aanwezigheid van anderen tijdens hun seksuele escapades. Toch een beetje afzien als je in een stapelbed ligt...De tijd dat ik het fijn vond om in slaap gewiegd te worden ligt toch ruimschoots achter me...

MAARRRR Perth heeft ook prachtige stranden, met nog mooiere golven. Scarsborough schijnt de "second most consistent wave" ter wereld te hebben :-). Die het natuurlijk net even 'niet doet' als ik er ben...Hetzelfde gold voor Cottesloe, waar ik mijn kamergenoten een les zandsurfen gaf..

Gelukkig waren de surfvoorspellingen voor Rottnest Island, de veel mooiere, stoerdere en robuustere grote broer van ons vertrouwde Vlieland voor de kust van Perth, uitstekend. Dus wederom gewapend met mijn board taaiden Ines, ik, Yogi en Neil die na zijn eerste zandsurfervaring en een peddelsessie tot de conclusie was gekomen dat hij "ectraordinary potential" had en dit niet kon en mocht negeren ("for the sake of mankind.."), af naar dit schitterende eiland. Geen woord teveel gezegd, adembenemend, maar goede golven schitterden in hun afwezigheid...Toch een leuke bezigheid om je surfboard de hele dag mee te zeulen in en uit de hop-on-hop-off bus...

Zodoende propten Ines en ik een dag later onze troep en plank in de auto, pitstop langs het vliegveld waar we Marije tussen troep en plank vouwden en raceten naar het zuiden, onderweg de dode en levende kangoeroes, wombats en reuzenratten omwijkend...
First stop: Margaret River, het zogenoemde surfersmecca van WA. Alles leuk en aardig, een hostel vol met surfers, "sittin' waitin' wishin.." Por que?? "Nope, up until today has been great, but now the wind's changed and it's all crap...Come back in 3 days.".

Oh. Right. Fair enough...
Verder rijden dan maar...hotspots: het beklimmen van een 60 meter hoge boom, elephant (resembling) rocks in felblauw water aan een sneeuwwit strand,dode kangoeroes, niet-bestaande wegen en niet-bestaande plaatsen en dode kangoeroes.
Eindpunt: Denmark. Wat?? Zoooo ver? Nee, natuurlijk niet, gewoon een debiele naam voor een debiele plaats maar mij wel zo goedgezind dat er gesurft kon worden. Door mij alleen. Aan een uitgestorven juweeltje van een strand. Ik had het poedeltjenaakt kunnen doen, niemand die het had gezien :-).

Welnu, meanwhile had Ines
bedacht dat het zuiden
saai was als je niet van de zee houdt, is waarschijnlijk iets voor te zeggen, echter inmiddels had ik in de wandelgangen vernomen dat de golven in Margaret River reusachtig geworden waren, dus wederom gingen we de 'swell checken'. Een uitdrukking waar Marije nog steeds geen vrede mee kan hebben "Ik dacht dat het een grapje was dat mensen dat altijd zeiden...Dat zeggen ze toch niet echt...??". Verwarring alom. Anyways, na een sprint terug naar Margaret River en een 'swellcheck' kwamen we met behulp van Mediator Marije tot de conclusie dat het beter was als we mij met spullen en al uit de auto gooiden..en zij 10 uur in de brandende zon naar het noorden gingen rijden om naar wat stenen in een woestijn te kijken (blegh hes, wat flauw...).Zo gezegd zo gedaan. Nu had ik alleen geen auto meer dus heb ik mijn hostelgenoten vriedelijk aangekeken en mijn plank onopvallend bij ze in de auto gelegd. En reusachtig was het, zo'n 'kleine' 12 foot, het was als (helaas voor mij, vooral) kijken naar een goede surffilm. Pipeline in, pipeline uit, brekende boards, heli's boven het water, spectaculaire wipeouts op zijn tijd en een paar goede suicide-attempts van mijn hand. Desalniettemin opgelucht dat ik weer even lekker kon doodgaan en de dag erna was het zelfs voor mij ook surfable :-). 's Avonds massaal spaghetti eten (inclusief het geniale spel spaghetti-proppen..) en surffilms kijken, surffilms kijken en surffilms kijken. Het enige andere vermaak was het doen en laten van 'de hostelgek'. Jeweetwel, zo'n Daffy van the beach, ze zijn er altijd. Maar deze was echt knetter-schizofreen en ook een beetje eng. In 3 dagen heb ik hem niet 1 keer zien zitten en de theorie was dat hij nooit sliep. Op de raarste momenten begon hij keihard te lachen of stond ineens in je kamer (lees: 4 uur 's nachts..).
Uiteindelijk teruggebust naar Perth voor een avond donders zuupen met onze hostelvrienden. (Serieuze!!) vraag die ons nog steeds bezighoudt: hoe komt het dat Engelse en Ierse meisjes geen kleren aanhoeven als het koud is?? Hoe komt het dat ze het niet koud krijgen? Wie Joost weet mag het zeggen. Tja, daarna was 't feest helaas alweer voorbij en moesten we weer naar huis...Marije hebben we achtergelaten in de onveilige handen van de hostellers, en zij is inmiddels afgetaaid naar de oostkust. Sproetenfee(ks) bedankt voor je heerlijke "ik vind alles gezellig"-instelling en je letterlijke interpretatie van de Nederlandse taal. Opblaaskaak...
Altijd vreemd hoe snel je vriendschappen opbouwt als je op reis bent en ze evensnel weer vaarwel zegt...Thank god zijn er nu dingen als myspace en facebook voor de ene na de andere flauwe grap, stomme foto of absurd citaat tijdens het werken aan mijn stage...

Oja, en inmiddels ben ik weer een jaartje ouder he?!
En ben ik vergeten om om 8 uur 2 minuten mijn mond te houden....




Met Ien en Marij, ergens...En met mijn lievelings-Ier op onze Nederlandse koninginnedag, waar we de Nederlandse eer heldhaftig hoog hebben gehouden, temidden van tachtig nationalistische Ieren...

Alive & Kicking...

Ha lieve allemaal! Welkom op mijn site!

Zeer zeker leven we nog! Enkel plicht/belofteverzaking mijnerzijds. Beter laat dan nooit dan maar he?! Het stond natuurlijk al tijden op mijn to-do-list, maarja, dat krijg je in het land van de ‘No (fuckin’) worries (,mate)’-cultuur...Ines en ik zijn namelijk als zogeheten mallen vanaf dag 1 aan het integreren geslagen, en met succes; mijn Australische accent is nauwelijks meer te onderscheiden van het ‘echte’ ☺. En draag ik vol trots Australievlag-trui, omdat dat zo lekker voor schut is, maar toch ook weer niet. Anyway, ik zal ‘toch’ maar een beetje bij het begin beginnen..we zijn inmiddels alweer 2 1/2 maand verder...

De week uberchillen in Thailand zal ik jullie besparen, maar het komt er kort gezegd op neer dat we na een week full-moonen, motorcrossen, bergbeklimmen en ‘cheap cheap’ inkopen doen echt klaar waren om te beginnen met het ‘serieuze’ werk in Melbourne. 5 jaar later, ouder, ‘wijzer’ en gehavender was het eigenlijk een beetje bizar om weer in Australie te zijn. Behalve letterlijk was ik namelijk ook figuurlijk volledig ondersteboven van het land slash continent en zijn bewoners. Om dit in balans te krijgen hebben Ines en ik zodoende vanaf het begin naarstig gepoogd om dus aldaar de boel op zijn kop te zetten, hierbij zo nu en dan geholpen door de lokale bevolking...

‘Sweet as’ dus om terug te zijn. Ik had nog een handjevol emailadressen en telefoonnummers van mensen die ik ooit (semi-)kende, hetzij uit Australie hetzij van iets of ergens anders, maar Australiers zouden Australiers niet zijn als we niet direct door iedereen en vrienden van vrienden van vrienden werden uitgenodigd voor barbies, feestjes, barbies, concerten, barbies, roadtripjes, barbies, footy games (Ozzie rules...) zeiltripjes (inclusief een indrukwekkend staaltje klimwerk van Ines’, waarbij ze tot haar (en mijn) grote spijt haar stuitje, voor velen onder ons beter bekend als ‘de coccyx’, brak toen ze aan een zeilboot (?) ging hangen) and so on.



We hebben het zo gezellig dat we nauwelijks tijd hebben voor onze stage, tot onze grote spijt (not!). We wonen in een schuur (althans, zo noem ik het), in de leukste wijk van heeeel Melbourne, bij aandoenlijke mensen in de achtertuin, een soort vakantiehuis-idee, waarbij de bovenverdieping een grote slaapkamer is (privacy-wise niet optimaal, gang-bang-wise mogelijk zo slecht nog niet. Grapje...). Daarom blijven we er ook bij dat we op vakantie zijn, niks studeren, dat doen we wel weer in Nederland. Nou, dat mochten we willen, maar onze onderzoeken zijn echt fokking zwaar. Mijn ‘supervisor’, althans de persoon die dat pretendeert te zijn, weet nog tien keer zo weinig van wetenschappelijk onderzoek als ik en vergelijkt het liefst alles (ja, echt alles..!) met ‘elkaar’. Waarbij ik, met mijn non-expertise hem er de hele tijd op moet wijzen dat hij afdwaalt en dat ik geen 20 jaar de tijd heb. Mishandelde baby’s en psychotische moeders kunnen echt niet in dezelfde patientengroep...Het onderzoek op zich is super (on)interessant, maar ik had me niet gerealiseerd dat er zoveel kleine kut-details bij kwamen kijken en zoveel data-verzamelen, invoeren, coderen, analyseren, herverzamelen, herinvoeren, hercoderen, heranalyseren, herherverzamelen, herherinvoeren, herhercoderen...Is het al vervelend? Dat doe ik dus de hele dag, ter illustralie.
Gelukkig vind ik het zachtgezegd heerlijk om de hele dag achter een bureau te zitten en naar een beeldscherm te staren terwijl het buiten 30 graden is en je per sms subtiel op de hoogte wordt gehouden van de kwaliteit der golven...Wat resulteert in onuitstaanbaar gedrag van mij waarbij ik mezelf denk ik nog het meest vermoei..Des te vrolijker en bruisender van energie zijn we dus iedere avond en als het weekend voor de deur staat helemaal (Rare uitdrukking eigenlijk; klopt hij (/zij..?) aan? En wat gebeurt er als je niet opendoet? Of toevallig even bij de bakker bent? Gaat hij dan weer weg?). Gelukkig is er genoeg te beleven met genoeg leuke mensen..Vooral Ines had in het begin moeite om te accepteren of beter gezegd te geloven dat Ozzies ‘gewoon’ zo gastvrij, easy going, behulpzaam en gezellig zijn. En het leuke is dat het onwijs besmettelijk is! Ik ben inmiddels serieus van mening dat het leven eigenlijk een groot feest is ☺. Niet zozeer in de zin dat Australiers niet serieus zijn, maar ze hebben gewoon zo’n heerlijk positieve instelling!

Favoriete uitspraak die je overal hoort; in de tram, de supermarkt of wherever: “Have a great one!”. Great what? Dat kan vanalles zijn; een dag, een weekend, een leven..?! Mooi.


De eerste maand hebben we gratis in een supermooi huis gewoond van mensen die we via-via kenden, werden we zowat iedere dag mee uit eten genomen en ik ook als verrassing (“just to see that beauty of a smile on your face”) naar de Red Hot Chilli Peppers. Met pasen zijn we 4 dagen in Torquay in het huis van vrienden geweest, bij Bells Beach waar de jaarlijkse surfkampioenschappen werden gehouden. Eindelijk een beetje decent-golven voor mij en mijn plankje, strakblauwe lucht en nog blauwer water. Uiteindelijk ook toegegeven aan de smeekbede van de de alom fameuze Kelly Slater om met hem op de foto te gaan ;-). Waarbij zijn ogen dan weer blauwer waren dan de zee (die hij de baas is...→ causaal verband?).




Het feest was compleet toen een enorme lading bagage met Marije (van der Meer/Marooi) aankwam vanuit Sydney met de bus. Tot onze grote afgunst heeft zij haar onderzoek er alweer opzitten...Terwijl Ines en ik ons uit de naad werkten in het ziekenhuis, deed Marije boodschappen, de was, ruimde op en maakte schoon en zat met een glaasje rose op ons te wachten als we thuiskwamen, in ruil voor gratis onderdak. Inmiddels waren Ines en ik ons langzaamaan pijnlijk bewust geworden van het feit dat de winter in aantocht was en dat, als we klaar waren met ons onderzoek, dit nog moeilijker te ontkennen zou zijn. Bovendien gaat Ines als we klaar zijn naar de oostkust en ik niet, omdat ik dat al had gedaan. Daarom hadden we besloten om onze stages twee weken te negeren en, nu het nog lekker weer is, naar Perth in West-Australie te vliegen, om de, like they say ongerepte uitgestrekte westkust (deels) af te struinen...

Ines en ik vlogen op woensdag naar Perth, Marije volgde een paar dagen later, een vlucht van bijna 5 uur en dan ben je nog steeds in hetzelfde land, maar wel twee tijdzones terug...
Inmiddels zitten Ines en ik weer in het vliegtuig, terug naar Melbourne waar we vanavond aankomen en ons vanaf morgenochtend een 3-daagse cursus statistiek en database verwerken staat te wachten, JOY!! Marije hebben we na ‘onze’ koninginnenacht met 100 Ieren gevierd te hebben, onder net-niet gesnotter ‘achtergelaten’ in Perth. Verslag van Perth volgt later...





Oja, trouwens, ik heb een telefoonnummer dat is 0061420532348 en ook een adres voor fanmail danwel dreigbrieven: Hester Scheffer, 90 Freeman Street, North Fitzroy 3068, Victoria, Australie.

Voor nu een dikke kus en succes met het bijkomen van koninginnenacht en -dag voor de feestneuzen onder ons..!

Hes