Flying doctors

Buenos dias,

In het kader van 'de grote inhaalslag' die Ines en ik momenteel aan het leveren zijn met betrekking tot onze stages, poog ik iets soortgelijks voor mijn weblog. Vandaar vandaag de aflevering: Perth. Of wanneer je het in de Ozzy-stylo wilt uitspreken: "Pheeeeuuuuuth". (Ines roept het nog steeds op volledig willekeurige momenten. Vaak ingeleid met een "Lekkuh"...
In een opwelling hadden Ines en ik besloten dat het verstandig (en zoniet, danwel vermakelijk) was om twee weken vakantie te nemen. Twee dagen later dus in 10 minuten wat spullen in onze backpacks gepropt, surfboard wakker gemaakt en naar HET paupervliegveld van 'greater Melbourne' gebracht, nog net niet in de outback dus, vergelijkbaar met onze Onur-Air, maar dan uitgebreid op vliegveld-gebied.

Bestemming: Perth, Western Australia (WA).
Ongerept, uitgestrekt, droog, dor en kaal...
Klinkt absoluut onweerstaanbaar!
Ik zeg: "Er op af..."

Voor het eerst in tijden weer als echte backpackers in een echt hostel. Ons hostel was er zo een waar het altijd feest is, ontbeten wordt met bier, whisky-cola en sigaretten en de meeste 'gasten' de rest van hun leven blijven hangen. Twee nationaliteiten: Engels en Iers. Geslacht: 95% mannelijk. Non-stop gratis entertainment dus, en de eerste avond 'dus' meteen op pubcrawl wat leuk genoeg letterlijk werd uitgevoerd ;-). Ik had het genoegen om mijn kamer met 5 jongens te delen (Ik later tegen Marije: "Het stonk er ook heel erg. Naar bier en zweet." Marije, peizend..: "Ik vind jongens eigenlijk sowieso stinken..."). Enorm gezellig dus ("feel at home!"), zo gezellig zelfs dat de meesten zich niet (meer) stoorden aan de aanwezigheid van anderen tijdens hun seksuele escapades. Toch een beetje afzien als je in een stapelbed ligt...De tijd dat ik het fijn vond om in slaap gewiegd te worden ligt toch ruimschoots achter me...

MAARRRR Perth heeft ook prachtige stranden, met nog mooiere golven. Scarsborough schijnt de "second most consistent wave" ter wereld te hebben :-). Die het natuurlijk net even 'niet doet' als ik er ben...Hetzelfde gold voor Cottesloe, waar ik mijn kamergenoten een les zandsurfen gaf..

Gelukkig waren de surfvoorspellingen voor Rottnest Island, de veel mooiere, stoerdere en robuustere grote broer van ons vertrouwde Vlieland voor de kust van Perth, uitstekend. Dus wederom gewapend met mijn board taaiden Ines, ik, Yogi en Neil die na zijn eerste zandsurfervaring en een peddelsessie tot de conclusie was gekomen dat hij "ectraordinary potential" had en dit niet kon en mocht negeren ("for the sake of mankind.."), af naar dit schitterende eiland. Geen woord teveel gezegd, adembenemend, maar goede golven schitterden in hun afwezigheid...Toch een leuke bezigheid om je surfboard de hele dag mee te zeulen in en uit de hop-on-hop-off bus...

Zodoende propten Ines en ik een dag later onze troep en plank in de auto, pitstop langs het vliegveld waar we Marije tussen troep en plank vouwden en raceten naar het zuiden, onderweg de dode en levende kangoeroes, wombats en reuzenratten omwijkend...
First stop: Margaret River, het zogenoemde surfersmecca van WA. Alles leuk en aardig, een hostel vol met surfers, "sittin' waitin' wishin.." Por que?? "Nope, up until today has been great, but now the wind's changed and it's all crap...Come back in 3 days.".

Oh. Right. Fair enough...
Verder rijden dan maar...hotspots: het beklimmen van een 60 meter hoge boom, elephant (resembling) rocks in felblauw water aan een sneeuwwit strand,dode kangoeroes, niet-bestaande wegen en niet-bestaande plaatsen en dode kangoeroes.
Eindpunt: Denmark. Wat?? Zoooo ver? Nee, natuurlijk niet, gewoon een debiele naam voor een debiele plaats maar mij wel zo goedgezind dat er gesurft kon worden. Door mij alleen. Aan een uitgestorven juweeltje van een strand. Ik had het poedeltjenaakt kunnen doen, niemand die het had gezien :-).

Welnu, meanwhile had Ines
bedacht dat het zuiden
saai was als je niet van de zee houdt, is waarschijnlijk iets voor te zeggen, echter inmiddels had ik in de wandelgangen vernomen dat de golven in Margaret River reusachtig geworden waren, dus wederom gingen we de 'swell checken'. Een uitdrukking waar Marije nog steeds geen vrede mee kan hebben "Ik dacht dat het een grapje was dat mensen dat altijd zeiden...Dat zeggen ze toch niet echt...??". Verwarring alom. Anyways, na een sprint terug naar Margaret River en een 'swellcheck' kwamen we met behulp van Mediator Marije tot de conclusie dat het beter was als we mij met spullen en al uit de auto gooiden..en zij 10 uur in de brandende zon naar het noorden gingen rijden om naar wat stenen in een woestijn te kijken (blegh hes, wat flauw...).Zo gezegd zo gedaan. Nu had ik alleen geen auto meer dus heb ik mijn hostelgenoten vriedelijk aangekeken en mijn plank onopvallend bij ze in de auto gelegd. En reusachtig was het, zo'n 'kleine' 12 foot, het was als (helaas voor mij, vooral) kijken naar een goede surffilm. Pipeline in, pipeline uit, brekende boards, heli's boven het water, spectaculaire wipeouts op zijn tijd en een paar goede suicide-attempts van mijn hand. Desalniettemin opgelucht dat ik weer even lekker kon doodgaan en de dag erna was het zelfs voor mij ook surfable :-). 's Avonds massaal spaghetti eten (inclusief het geniale spel spaghetti-proppen..) en surffilms kijken, surffilms kijken en surffilms kijken. Het enige andere vermaak was het doen en laten van 'de hostelgek'. Jeweetwel, zo'n Daffy van the beach, ze zijn er altijd. Maar deze was echt knetter-schizofreen en ook een beetje eng. In 3 dagen heb ik hem niet 1 keer zien zitten en de theorie was dat hij nooit sliep. Op de raarste momenten begon hij keihard te lachen of stond ineens in je kamer (lees: 4 uur 's nachts..).
Uiteindelijk teruggebust naar Perth voor een avond donders zuupen met onze hostelvrienden. (Serieuze!!) vraag die ons nog steeds bezighoudt: hoe komt het dat Engelse en Ierse meisjes geen kleren aanhoeven als het koud is?? Hoe komt het dat ze het niet koud krijgen? Wie Joost weet mag het zeggen. Tja, daarna was 't feest helaas alweer voorbij en moesten we weer naar huis...Marije hebben we achtergelaten in de onveilige handen van de hostellers, en zij is inmiddels afgetaaid naar de oostkust. Sproetenfee(ks) bedankt voor je heerlijke "ik vind alles gezellig"-instelling en je letterlijke interpretatie van de Nederlandse taal. Opblaaskaak...
Altijd vreemd hoe snel je vriendschappen opbouwt als je op reis bent en ze evensnel weer vaarwel zegt...Thank god zijn er nu dingen als myspace en facebook voor de ene na de andere flauwe grap, stomme foto of absurd citaat tijdens het werken aan mijn stage...

Oja, en inmiddels ben ik weer een jaartje ouder he?!
En ben ik vergeten om om 8 uur 2 minuten mijn mond te houden....




Met Ien en Marij, ergens...En met mijn lievelings-Ier op onze Nederlandse koninginnedag, waar we de Nederlandse eer heldhaftig hoog hebben gehouden, temidden van tachtig nationalistische Ieren...