Ha lieve allemaal! Welkom op mijn site!
Zeer zeker leven we nog! Enkel plicht/belofteverzaking mijnerzijds. Beter laat dan nooit dan maar he?! Het stond natuurlijk al tijden op mijn to-do-list, maarja, dat krijg je in het land van de ‘No (fuckin’) worries (,mate)’-cultuur...Ines en ik zijn namelijk als zogeheten mallen vanaf dag 1 aan het integreren geslagen, en met succes; mijn Australische accent is nauwelijks meer te onderscheiden van het ‘echte’ ☺. En draag ik vol trots Australievlag-trui, omdat dat zo lekker voor schut is, maar toch ook weer niet. Anyway, ik zal ‘toch’ maar een beetje bij het begin beginnen..we zijn inmiddels alweer 2 1/2 maand verder...
De week uberchillen in Thailand zal ik jullie besparen, maar het komt er kort gezegd op neer dat we na een week full-moonen, motorcrossen, bergbeklimmen en ‘cheap cheap’ inkopen doen echt klaar waren om te beginnen met het ‘serieuze’ werk in Melbourne. 5 jaar later, ouder, ‘wijzer’ en gehavender was het eigenlijk een beetje bizar om weer in Australie te zijn. Behalve letterlijk was ik namelijk ook figuurlijk volledig ondersteboven van het land slash continent en zijn bewoners. Om dit in balans te krijgen hebben Ines en ik zodoende vanaf het begin naarstig gepoogd om dus aldaar de boel op zijn kop te zetten, hierbij zo nu en dan geholpen door de lokale bevolking...
‘Sweet as’ dus om terug te zijn. Ik had nog een handjevol emailadressen en telefoonnummers van mensen die ik ooit (semi-)kende, hetzij uit Australie hetzij van iets of ergens anders, maar Australiers zouden Australiers niet zijn als we niet direct door iedereen en vrienden van vrienden van vrienden werden uitgenodigd voor barbies, feestjes, barbies, concerten, barbies, roadtripjes, barbies, footy games (Ozzie rules...) zeiltripjes (inclusief een indrukwekkend staaltje klimwerk van Ines’, waarbij ze tot haar (en mijn) grote spijt haar stuitje, voor velen onder ons beter bekend als ‘de coccyx’, brak toen ze aan een zeilboot (?) ging hangen) and so on.
We hebben het zo gezellig dat we nauwelijks tijd hebben voor onze stage, tot onze grote spijt (not!). We wonen in een schuur (althans, zo noem ik het), in de leukste wijk van heeeel Melbourne, bij aandoenlijke mensen in de achtertuin, een soort vakantiehuis-idee, waarbij de bovenverdieping een grote slaapkamer is (privacy-wise niet optimaal, gang-bang-wise mogelijk zo slecht nog niet. Grapje...). Daarom blijven we er ook bij dat we op vakantie zijn, niks studeren, dat doen we wel weer in Nederland. Nou, dat mochten we willen, maar onze onderzoeken zijn echt fokking zwaar. Mijn ‘supervisor’, althans de persoon die dat pretendeert te zijn, weet nog tien keer zo weinig van wetenschappelijk onderzoek als ik en vergelijkt het liefst alles (ja, echt alles..!) met ‘elkaar’. Waarbij ik, met mijn non-expertise hem er de hele tijd op moet wijzen dat hij afdwaalt en dat ik geen 20 jaar de tijd heb. Mishandelde baby’s en psychotische moeders kunnen echt niet in dezelfde patientengroep...Het onderzoek op zich is super (on)interessant, maar ik had me niet gerealiseerd dat er zoveel kleine kut-details bij kwamen kijken en zoveel data-verzamelen, invoeren, coderen, analyseren, herverzamelen, herinvoeren, hercoderen, heranalyseren, herherverzamelen, herherinvoeren, herhercoderen...Is het al vervelend? Dat doe ik dus de hele dag, ter illustralie.
Gelukkig vind ik het zachtgezegd heerlijk om de hele dag achter een bureau te zitten en naar een beeldscherm te staren terwijl het buiten 30 graden is en je per sms subtiel op de hoogte wordt gehouden van de kwaliteit der golven...Wat resulteert in onuitstaanbaar gedrag van mij waarbij ik mezelf denk ik nog het meest vermoei..Des te vrolijker en bruisender van energie zijn we dus iedere avond en als het weekend voor de deur staat helemaal (Rare uitdrukking eigenlijk; klopt hij (/zij..?) aan? En wat gebeurt er als je niet opendoet? Of toevallig even bij de bakker bent? Gaat hij dan weer weg?). Gelukkig is er genoeg te beleven met genoeg leuke mensen..Vooral Ines had in het begin moeite om te accepteren of beter gezegd te geloven dat Ozzies ‘gewoon’ zo gastvrij, easy going, behulpzaam en gezellig zijn. En het leuke is dat het onwijs besmettelijk is! Ik ben inmiddels serieus van mening dat het leven eigenlijk een groot feest is ☺. Niet zozeer in de zin dat Australiers niet serieus zijn, maar ze hebben gewoon zo’n heerlijk positieve instelling!
Favoriete uitspraak die je overal hoort; in de tram, de supermarkt of wherever: “Have a great one!”. Great what? Dat kan vanalles zijn; een dag, een weekend, een leven..?! Mooi.
De eerste maand hebben we gratis in een supermooi huis gewoond van mensen die we via-via kenden, werden we zowat iedere dag mee uit eten genomen en ik ook als verrassing (“just to see that beauty of a smile on your face”) naar de Red Hot Chilli Peppers. Met pasen zijn we 4 dagen in Torquay in het huis van vrienden geweest, bij Bells Beach waar de jaarlijkse surfkampioenschappen werden gehouden. Eindelijk een beetje decent-golven voor mij en mijn plankje, strakblauwe lucht en nog blauwer water. Uiteindelijk ook toegegeven aan de smeekbede van de de alom fameuze Kelly Slater om met hem op de foto te gaan ;-). Waarbij zijn ogen dan weer blauwer waren dan de zee (die hij de baas is...→ causaal verband?).
Het feest was compleet toen een enorme lading bagage met Marije (van der Meer/Marooi) aankwam vanuit Sydney met de bus. Tot onze grote afgunst heeft zij haar onderzoek er alweer opzitten...Terwijl Ines en ik ons uit de naad werkten in het ziekenhuis, deed Marije boodschappen, de was, ruimde op en maakte schoon en zat met een glaasje rose op ons te wachten als we thuiskwamen, in ruil voor gratis onderdak. Inmiddels waren Ines en ik ons langzaamaan pijnlijk bewust geworden van het feit dat de winter in aantocht was en dat, als we klaar waren met ons onderzoek, dit nog moeilijker te ontkennen zou zijn. Bovendien gaat Ines als we klaar zijn naar de oostkust en ik niet, omdat ik dat al had gedaan. Daarom hadden we besloten om onze stages twee weken te negeren en, nu het nog lekker weer is, naar Perth in West-Australie te vliegen, om de, like they say ongerepte uitgestrekte westkust (deels) af te struinen...
Ines en ik vlogen op woensdag naar Perth, Marije volgde een paar dagen later, een vlucht van bijna 5 uur en dan ben je nog steeds in hetzelfde land, maar wel twee tijdzones terug...
Inmiddels zitten Ines en ik weer in het vliegtuig, terug naar Melbourne waar we vanavond aankomen en ons vanaf morgenochtend een 3-daagse cursus statistiek en database verwerken staat te wachten, JOY!! Marije hebben we na ‘onze’ koninginnenacht met 100 Ieren gevierd te hebben, onder net-niet gesnotter ‘achtergelaten’ in Perth. Verslag van Perth volgt later...
Oja, trouwens, ik heb een telefoonnummer dat is 0061420532348 en ook een adres voor fanmail danwel dreigbrieven: Hester Scheffer, 90 Freeman Street, North Fitzroy 3068, Victoria, Australie.
Voor nu een dikke kus en succes met het bijkomen van koninginnenacht en -dag voor de feestneuzen onder ons..!
Hes
